[Fic-TempG] One Night Stand___12
posted on 03 Dec 2010 22:00 by royal-ideas07Part 12
เอาเข้าจริงซึงฮยอนก็ได้แต่โมโหเท่านั้น... ซึงฮยอนเบื่อตัวเองก็ตรงนี้ เจ้าอารมแถมไม่มีเหตุผล พอนึกได้ก็พูดจาไม่ดีกับจียงไปซะแล้ว...
ร่างสูงเดินกลับไปกลับมาจนพื้นที่จอดรถแทบจะทะลุ สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินกลับขึ้นไปที่ห้องพักของรุ่นพี่คนนั้น ผิดก็ต้องขอโทษสิใช่มั้ย...
แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ผิดซักหน่อยนี่หว่า..ไอ้รุ่นพี่หน้าหวานคนนั้นต่างหากที่ผิด ชิ แต่ตัวเล็กก็ไม่ผิดนี่นาอาจจะโดนไอ้รุ่นพี่นั่นล่อลวงก็ได้ ก็ตัวเล็กรักเค้าจะตายไปนี่นา...
ขายาวๆทั้งสองก้าวที่กำลังก้าวฉับๆหยุดกึกทันทีที่ประสานสายตากับคนที่ก้าวออกมาจากลิฟต์คนแรก สายตานั่นดูยิ้มเยาะซึงฮยอนเหลือเกิน ก่อนที่เจ้าของสายตาจะก้าวเข้ามาหาซึงฮยอนอย่างท้าทาย
“กลับมาทำไม หรือคิดจะมาขอโทษ...คงจะยากหน่อยนะ จียงโกรธนายมาก เสียใจมากด้วย แล้วอีกอย่างจะมาขอโทษทำไมในเมื่อไม่ใส่ใจความรู้สึกกันขนาดนั้น มาถึงก็โกรธๆ..แล้วจะมาขอโทษทำไม ก่อนทำทำไมไม่คิด”ร่างสูงพอๆกับซึงฮยอนกอดอกมองมาอย่างตำหนิ
“อย่ามาพูดดีหน่อยเลย ฉันโกรธแกต่างหากเว้ย ไม่ได้โกรธจียง...จียงอยู่ไหน”
“กำลังตามลงมาฉันกำลังจะไปส่ง นายกลับไปเถอะเดี๋ยวจียงมาเจอหน้านายก็ร้องไห้อีก น้องฉันเสียใจบ่อยเกินไปแล้วมั้งคบกับนายเนี่ย” มือเรียวสวยผลักไหล่ซึงฮยอนอย่างเย้ยหยัน
“เฮ้ย มากไปแล้วนะเว้ย....” มือของซึงฮยอนกระชากคอเสื้อของคู่กรณีทันที คนอย่างชเวซึงฮยอนไม่ได้ยอมใครง่ายๆนะเว้ยนอกจากจียง
“พี่ซึงฮยอนทำอะไรอะ ปล่อยมือเลยนะ”
“ชิ คิดว่าอยากจับนักรึไง”
“เป็นไรรึเปล่าฮะพี่ดองวุก” จียงเข้ามาถามรุ่นพี่อย่างเป็นห่วง...ไอ้ปีศาจนี่มันอันธพาลจริงๆเลย
“ไม่เป็นไรหรอก พี่แค่บอกว่าอย่าเพิ่งเจอกันเลยตอนนี้อารมยังไม่ดีทั้งคู่ เค้าก็กระชากคอพี่เลย...พี่แค่ไม่อยากให้ทะเลาะกัน เค้าเลยหาว่าพี่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” ซึงฮยอนกัดฟันกรอด...ไอ้บ้านี่ตอแหลอีกแล้ว ใครกันแน่ที่ป่วนจนต้องทะเลาะกันแบบนี้
“แล้วพี่ซึงฮยอนกลับมาทำไม โกรธมากก็ไม่ต้องมาเจอหน้ากันเลย” เสียงจียงฟังดูโมโห แถมตาเรียวเล็กก็มีน้ำเอ่อขึ้นมาอีกแล้วสิ
“จียง ใจเย็นๆค่อยๆพูดกัน พี่ว่าจียงกลับไปกับเค้าเถอะ เค้าบอกไม่ไว้ใจที่จียงจะอยู่กับพี่”
“ไม่ไว้ใจก็ไม่ต้องไว้ใจ ใครจะกลับกับพี่ซึงฮยอน กลับไปเลย..ผมไม่อยากเห็นหน้าคนไม่มีเหตุผลอย่างพี่หรอก” จียงตะโกนใส่หน้า ดูเหมือนว่าคำพูดของดองวุกจะเหมือนกับเอาน้ำมันราดไฟกองย่อมๆให้มันลุกโขนได้ดีนักเชียว
“จียง ฟังคนอื่นมากไปแล้วนะ”
“พี่ดองวุกไม่ใช่คนอื่น ผมรู้จักพี่เค้าก่อนพี่ซะอีก”
“........” ดูเหมือนคำพูดนี้จะจี้ใจดำของซึงฮยอนเข้าอย่างจัง...นั่นแหละเรื่องที่ซึงฮยอนแพ้ไอ้หน้าหวานนี่...เค้ามันคนมาทีหลังนี่ จะเอาอะไรมาอ้างก็มาทีหลัง รู้จักน้อยกว่า เจอกันช้ากว่า... ช้ากว่าหลายขุม แพ้ไปหมดแหละ
“นายกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลจียงเอง” สายตาและคำพูดของดองวุก เหมือนเอากำปั้นหนักๆต่อยแสกหน้าซึงฮยอน...ดูแลงั้นเหรอ...พูดอย่างงี้เหมือนจะขอกันโต้งๆเลยนะ
“........” ซึงฮยอนมองหน้าจียงที่ดูโกรธเคืองเค้าอยู่มากเหมือนกัน...ตอนนี้เค้าไม่ได้โกรธแล้ว...แค่รู้สึกว่าจียงเชื่อใจหมอนี่มากเกินไปแล้ว เค้าเองไม่ใช่คนที่จียงควรจะเชื่องั้นเหรอ คนตัวเล็กนั่นไม่ได้รู้เลยรึไงว่าทำไมเค้าต้องโมโหขนาดนี้ เค้าไม่ได้หึงแล้วไม่ลืมหูลืมตาซักหน่อย ก็หมอนั่นแสดงตัวขนาดนั้น
“.......”
“ไปกันเถอะจียง ไว้เย็นลงแล้วค่อยคุยกันนะ” ดองวุกโอบไหลาให้จียงเดินตาม
“เดี๋ยว...นายบอกพี่สิว่าไม่ต้องการพี่แล้ว พี่จะไม่ยุ่งกับนายเลยจะไม่มาให้รำคาญเลยซักนิด” มือเรียวสวยรั้งแขนของคนรักเอาไว้ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่มีอารมเจือในทั้งน้ำเสียงและสีหน้าเลยแม้แต่น้อย
“พี่ซึงฮยอน...” จียงดูจะตกใจกับคำถามนี้ไม่น้อยเลย...
“นายไม่ฟังพี่เลยซักคำว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง พี่มันเอาแต่ใจ เจ้าอารม..พี่รู้ตัวน่า แต่พี่ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลซักหน่อย”
“แล้วพี่ซึงฮยอนทำตัวมีเหตุผลตรงไหนล่ะ มาถึงก็โมโหใส่ แถมหยาบคายกับพี่ดองวุกอีก...”
“...งั้นนายคงไม่ต้องมีพี่ก็ได้มั้ง ไม่ดีขนาดนั้นก็อย่ามาเสียเวลากับพี่เลยดีกว่า” ซึงฮยอนนิ่งไปอึดใจก่อนจะพูดออกมาอย่างตัดรอนแล้วเดินกลับไปขึ้รถของตัวเอง ดูจียงจะแคร์หมอนั่นมากกว่าเค้าซะอีก
“พี่ซึงฮยอน...” นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่จียงได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของซึงฮยอน ...ตัวเองโกรธแล้วมาเสียใจเรื่องอะไรล่ะคนบ้า...
......................................
...................................................
ขายาวเหยียบคันเร่งจนมิด ถามถึงจุดหมายเหรอ...ไม่มีหรอก อยากจะอาระวาดให้พังกันไปข้างนึงเลยให้ตายเถอะ... จียงดูไม่ออกรึไงว่าหมอนั่นจะงาบตัวเองอยู่แท้ๆ จะไม่สนใจแล้ว ในเมื่อตัวเล็กไม่แค์ร์กันขนาดนี้อะ
เครื่องยนต์ดังกระหึ่มพอๆกับความแรงของอารมที่มันสูงขึ้นๆทุกที....
ปีศาจในตัวมันตื่นขึ้นมาจากการสงบเสงี่ยมอยู่ภายใต้จิตใจซะนาน ใบหน้าหล่อคมคายดูเรียบตึง คิ้วโก่งเข้มรับกับตาคมดุที่ฉายแววฆ่าคนได้ทุกนาที
“ไม่ง้อแล้วด้วย...”
เสียงดอกยางบดเบียดกับถนนสีดำสนิทจนมันร้องโหยหวนก่อนจะหยุดล้อดังเอี้ยดที่หน้าคลับหรู ...ที่ที่เคยเป็นที่ประจำของหนุ่มเคยเจ้าสำราญอย่างชเวซึงฮยอน
“อะ ทิป” มือเรียวสวยโยนกุญแจให้พนักงานจอดรถตามด้วยยัดเงินอีกปึกย่อมๆใส่กระเป๋าเสื้อ...ชเวซึงอยอนคนเก่ามันผงาดขึ้นแล้วในคืนนี้....
“ขะ ขอบคุณครับ” พนักงานได้แต่อึ้งๆมองตามหลังร่างสูงนั้นไปอย่างงงๆ หน้าเหมือนจะมาหาเรื่อง แต่ใจป๋ามากครับพี่...
.............................
เสียงดังกระหึ่มของคลับดังยังคงระคายหูเหมือนเคย แต่ก็ดี กระแทกเข้ามาเลย ไม่อยากได้ยินอะไรแล้วนี่...เอาให้หูหนวกกันไปเลยดีมั้ย...
“ออนเดอะร็อก ดับเบิลๆเลยน้อง” ร่างสูงหยุดที่เคาเตอร์ เสียงโทนต่ำตะโดนสั่งแข่งเสียงเพลง” จะตะโกนให้คอแตกตายไปเลยคอยดู...
“หายไปนานนะครับ” บาร์เทนเดอร์ตาตี่อย่างคังแดซองส่งเครื่องดื่มมาให้ แขกท่านนี้เคยเป็นขาประจำของบาร์แห่งนี้ มาบ่อยซะจนเจ้าของบาร์ที่ดูเหมือนจะรู้จักกันต้องมอบเม็มเบอร์ตลอดชีพให้เหมือนจะเป็นการประชดหยอกเอินกันของคนรวยเค้า
“เออ เปิดเหล้าขวดใหม่ด้วย ขวดเดิมคงชืดแล้วมั้ง”
“ครับเจ้านาย”
“หึ...” เสียงหัวเราะติดปลายจมูก แสดงให้รู้ว่าหนุ่มรูปงามหน้าดุตรงหน้านี้คงจะอารมไม่ดีเท่าไหร่ ทางทีดี รินเหล้าเสิร์ฟให้ตามหน้าที่ไปคงจะดีกว่า
..........
อืมมม ดูเหมือนว่าแดซองจะไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองซักเท่าไหร่ คุณลูกค้าคนเดียวของบาร์เหล้าแทบจะยกขวดซดอยู่แล้ว... เพลงมันขนาดนี้ปกติไปยืนให้สาวๆเบียดอยู่ตามฟลอแล้วเนี่ย.... ไม่มาซะนาน กลับมาทีแปลกตาไปแฮะ
“เฮ้ย ไปบอกเค้าปิดเพลงที หนวกหู หูจะแตกตายแล้วเนี่ย” เสียงแหบห้าวของซึงฮยอนทำเอาคนที่มองอยู่อย่างคังแดซองสะดุ้งได้เลย
“เอ่อ.....” อยากบอกว่าทำไมไม่ไปเลาจ์เงียบๆล่ะครับพี่ มาทำไมที่นี่
“หนวกหู!!!!” เสียงใหญ่คำรามใส่คนที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่ซะจนแทบหน้าหงาย
“คะๆ...คือๆๆ คงจะไม่ได้หรอกครับ ทนหน่อยนะครับเดี๋ยวอีกชั่วโมงคลับก็จะปิดแล้ว”
“โว้ยยย!!” มือใหญ่ตบโต๊ะอย่างอารมเสีย ก่อนจะลุกขึ้น ...ไม่ยักเซแฮะ แดซองคิดในใจ ซดเหล้าเข้าไปขนาดนั้น ตาเรียวแทบจะปิดของแดซองมองตามลูกค้าคนสำคัญของร้านไปอย่างฉงน ก่อนที่เพลงจะเงียบลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ
เสียงอื้ออึงของนักเที่ยวดังขึ้นทันที... ก่อนที่ไฟจะเปิดจนทั้งคลับสว่างโล่ ใครที่สวยเพราะแสงสลัวช่วยก็ซวยงานนี้แหละนะ...แต่ สิ่งที่เกิดต่อจากนั้นทำเอาแดซองแทบจะเป็นลม ตายๆๆๆ งานเข้าแน่ๆ
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว กลับบ้านไปนอนไป๊ ฉันนั่งทนฟังมานานแล้วนะเว้ย” คนที่เดินหายไปเมื่อครู่ จากที่เดาดูน่าจะกระชาดปลั๊กทั้งหมดหลุดก่อนจะปีนขึ้นไปบนบูธดีเจ....งานเข้าแล้วแดซอง....
“เงียบอยู่ทำไม กลับบ้านไปนอนไป อยู่บ้านดีๆไม่ชอบ ที่นี่มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละมา” พูดจบก็ย่อตัวลงนั่งมองนักเที่ยวที่มองมาแบบงงๆเหมือนกัน
“หึ.. มองทำไม หล่อใช่มั้ยล่ะ...แต่ขอโทษแฟนไม่รักโว้ย...เพราะฉันมันแบด ตัวเล็กเลยไม่รักแล้ว ขี้หึงแล้วไงวะ” มืออีกข้างยกขวดที่ถือติดมือมาขึ้นกรอกปาก นักเที่ยวไฮโซสาวๆยืนมองกันเป็นตาเดียว...
“...........พี่มันไม่ดีนี่...” ดูเหมือนคนขี้เมาจะเริ่มพูดกับตัวเอง เหล้าที่กรอกใส่ปากไม่เหลือติดก้นขวดเลยซักนิด มือขวาที่กำคอขวดอยู่ เงื้อขึ้นสูงเตรียมปาขวดลงบนพื้นแกรนิตสีดำขลับ ข้อมือขาวๆที่โผล่พ้นเชิร์ตสีน้ำตาลเข้มก็ถูกคว้าไว้ซะก่อนที่ขวดแก้วทรงสวยจะแตกกระจาย
“ไอ้เชี่ยซึงฮยอน” เสียงเรียบติดจะหงุดหงิดพูดกับคนที่เมาคอพับคออ่อนนั่งตะโกนเรื่องของมันปาวๆบนบูธดีเจสุดจะแพงของคลับเค้าอยู่ ลงเครื่องปุ๊บก็มีเรื่องให้ปวดหัวทันทีเลยเว้ย
“.......อย่ามาทำหน้าเลียนแบบพี่แทบินหน่อยเลย ไม่เหมือนหรอก พี่เค้าหล่อกว่านี้ว้อย” เสียงป้อแป้ของซึงฮยอนตะโกนใส่หน้าคนที่จับข้อมือเค้าอยู่
“ไอ้เชี่ยนี่ ...ใครปล่อยมันเมาแบบนี้” แทบินหันไปเอาเรื่องลูกน้องเสียงเครียด...
“หนวกหู!!!..”
“ไอ้บ้าเอ้ย” แทบินวางกระเป๋าลงที่บูธอย่างอารมเสีย
.....................
กว่าจะเคลียแขกเสร็จก็เกือบชั่วโมง แทบินต้องอาศัยหน้าตาและคารมขอโทษขอโพยแขกของร้านบวกกับกิฟวาชเชอร์อีกเกือบสองร้อยใบ....ยังดีที่แทบินมาเจอมันก่อนที่จะเริ่มทำลายข้าวของ
“..............” ร่างสูงที่นอนอยู่บนโซฟาในห้องของแทบินสะลึมละลือตื่นขึ้นมา
“ไอ้เชี่ยเอ้ย” แทบินที่นั่งอยุ่บนโต๊ะทำงานส่ายหน้าเอือมก่อนจะเดินมาตบหัวหนึ่งทีอย่างหมั่นใส้
“เฮ้ย...อ้าว....พี่มาอยู่ห้องผมได้ไงเนี่ย” คนที่โดนตบหัวไปเหมือนจะได้สติขึ้นมาหน่อย ขอย้ำหน่อยเดียวเท่านั้น
“พ่อมึงสิ นี่มันออฟฟิสไอต่างเว้ย ไม่เจอพักใหญ่นี่เป็นบ้าอะไรห๊ะ อยากให้ร้านกูพังเพราะมึงอีกรึไง” แทบินกอดอกนิ่งมองรุ่นน้องอย่างเหลืออด
“.....ขอโทษฮะ ก็มันเครียดอะ กลับก่อนนะ”
“ง่ายไปหน่อยมั้ยไอ้น้อง...”
“โห่ ไม่รู้ล่ะ คนกำลังกลุ้มไปก่อนนะ เดี๋ยวค่าเสียหายจะรูดคืนให้” ร่างสูงที่ยังเมานิดๆลุกขึ้นจริงๆอย่างที่พูด
“กลุ้มบ้ากลุ้มบออะไร มานี่เลย”
“ไม่”
“ไอ้ซึงฮยอน”
“พี่แทบินอะ นี่น้องนะ จะดุทำไม” คนที่ถูกลากคอเสื้อให้นั่งลงดูจะยอมอ่อนลงให้ในเมื่อรุ่นพี่ดูจะมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ...ก็พี่แทบินอะ น่ากลัวนะไม่รุ้รึไง
“ก็น้องนะสิ ไม่งั้นกูกระทืบมึงตายคาบูธแล้ว มีอย่างที่ไหนมาอารวาดในร้านคนอื่นแบบนี้ กูไม่อยู่ไม่กี่ปีนี่มึงเป็นอามากนะ” แทบินซดเบียกระป๋องในมือดับอารม
“..................แล้วพี่จะให้ผมทำไง”
“รู้จักบริษัทนี้มั้ย” นามบัตรสีดำถูกส่งให้ซึงฮยอน...ให้ตาย ที่เค้าเมาจะบ้าที่ก็เพราะไอ้บริษัทนี้แหละ แล้วพอพลิกอีกด้าน ก็มีเลข 7 สีทองตัวเบ้อเร่อเด่นหราอยู่ มีวงเล็กบเล็กๆว่า ชเว ดอง วุก...
“.........โจทย์พี่เหรอ ผมไปกระทืบให้เอง” มือเรียวสวยกำกระดาษเล็กๆสีดำอย่างเคียดแค้น จนแทบินแทบจะเตะก้านคอมัน
“ไอ้บ้า แบมือเลยนะ ยับหมดแล้วเนี่ย”
“ผมรู้จักไอ้หมอนี่ด้วย...แล้วพี่รุ้จักมันได้ไง” ซึงฮยอนโบกระดาษในมือไปมา หน้าตาดูเอาเรื่องชะมัดในความคิดของแทบิน
“...ช่างฉันเถอะน่า เอาคืนมา”
“พี่อยากเจอมันป่ะล่ะ เดี๋ยวผมพาไปถึงรังมันตอนนี้เลย”
“จริงเหรอ....” ไอ้ห่านี่ เรียกบ้านดองวุกสุดที่รักว่ารังเชียวเรอะ...บังอาจมากกกกก แต่ไม่กล้าบอก เขินว่ะ-*-
“อืม”
..................................
...........................
จียงร้องไห้จนหลับไป ความจริงดองวุกก็ไม่อยากเห็นจียงเป็นแบบนี้หรอก แต่เพราะไอ้ล่ำบ้านั่นคนเดียวที่หลายใจ ไหนบอกว่าชอบ ยังจะไปขั้วแหม่มอีกเป็นสิบ..หึ แล้วไอ้น้องรักของไอ้ล่ำนั่นดันมารักน้องรักของเค้า ไม่ยอมหรอกเว้ย พวกเดียวกันมันไม่ต่างกันหรอก ชิ
“ขอโทษนะจียง แต่พี่ไม่อยากให้จียงเสียใจ” มอขาวๆลูบผมสีน้ำตาลลื่นมืออย่างอ่อนโยน
“ผู้ชายเจ้าชู้มันจะทำให้นายเสียใจอย่างที่พี่เป็น...”
.....................................
....................................
“แล้วเราจะขึ้นไปได้ไง” แทบินแหงนหน้ามองคอนโดหรูที่สูงตระหง่าน...ระดับนี้คงไม่ใช่แค่ยามแก่ๆเผ้าหรอกเว้ย จะขึ้นไปได้ไงวะ
“พี่ลืมแล้วรึไงว่าผมเป็นไคร”
“.....เออ มึงใหญ่”
“พี่แทบิน ผมอยากเปลี่ยนเสื้อก่อนอะ เหม็นเหล้า”
“ไอ้ห่านี่ แดกไปขนาดนั้นจะไม่เหม็นได้ไง...รีบเข้าไปเร็ว กูมีธุระสำคัญ”
“แต่ถ้าผมเหม็นเหล้า เค้าจะไปไว้ใจให้ขึ้นได้ไงเล่า”
“....เออๆ เรื่องมากจริง เอาเสื้อกูก่อนแล้วกัน” แทบินถอดเสื้อตัวเองให้ตรงนั้นเลย ซึงฮยอนหยิบมาแต่ไม่ได้ใส่ทันที
“....ไปห้องน้ำนะ”
“เชี่ย มีนมรึไงมึงเนี่ย” คนที่ใจร้อนอย่างแทบินแทบจะถีบยอดหน้ามัน เค้าเองใส่เสื้อกล้ามตัวเดียวไม่เห็นแคร์เลยเนี่ย มาทำหวงเนื้อหวงตัวน่าหมั่นใส้..ใช่เวลามั้ยเนี่ย
“โห่ งั้นหันหลังไปก่อน พี่จะรีบไปไหนนักหนา ตกลงมีธุระอะไรกับหมอนั่นเนี่ย”
“ช่างกูเถอะน่า รีบๆเปลี่ยนเข้าเถอะ”
“ก็ได้ๆ” ซึงอยอนรีบเปลี่ยนเสื้ออย่างรวดเร็ว หนึ่งหละพี่แทบินเร่ง แต่หลักๆคืออายฟ้าดินได้ป๊ะ...
สองหนุ่มเดินอาดๆผ่านเคาเตอร์ติดต่อไปได้ง่ายๆด้วยรอยยิ้มหล่อบาดใจให้พนักงานประจำค่ำคืนนี้
…………………………………………
…………………………………….
………………………..
“มึงเคาะนะ เดี๋ยวถ้าเค้าเห็นกูจะพาลไม่เปิดเอา”
“เห็นผมก็ไม่แน่ว่าจะเปิดหรอกพี่...หมอนั่นมันร้าย” มือที่วางบนประตูไม้เรื่องดี เริ่มเคาะสองสามที...อาจจะเพราะเมาๆอยู่บ้างเลยดูกล้าไปซะหมด ไม่คิดมาก ทำอะไรตรงๆ...มันทำให้แทบินอดจะสงสัยไม่ได้ว่าไอ้รุ่นน้องตัวแสบนี่ไปมีเรื่องอะไรกับดองวุก มันกลับจากเมกาก็หลายปี หรือจะรู้จักกันที่นี่...อันนี้แทบินก็ได้แต่ตั้งข้อสันิษฐานไปต่างๆนาๆ
“พี่ถอยไปก่อนดิ เดี๋ยวเค้าก็เห็นพอดีว่าพี่มาด้วย” ซึงฮยอนปัดมือไล่แทบินที่เอาหูแนบประตูอยู่ เจ้าตัวถอยออกไปหลายกล้าวให้พ้นการมองเห็นของคนข้างใน
เสียงเคาะดังอยู่ซักพัก ก็มีคนมาเปิดประตูด้วยท่าทางงัวเงีย....
“นายยังไม่กลับไปนอนอีกรึไง จะเช้าอยู่แล้วนะ” ดองวุกเสยผมอย่างหงุดหงิดใจที่ต้องมาตื่นเอารุ่งสางที่เพิ่งจะได้นอนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงอย่างงี้
“หึ ฉันไม่ใช่นายนี่ที่จะหลับลงได้แบบสบายใจ ทั้งๆที่ทำคนอื่นเค้าเสียใจขนาดนี้” ซึงฮยอนดูจะเอาเรื่องมากๆในคืนนี้ ไม่ว่ากับใคร
“แล้วยังไงล่ะ นายจะทำไมฉัน”
“หนอย...” มือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่กระชากคอเสื้อดองวุกทันที จนดองวุกที่สูงพอๆกันเซแทบจะล้มเข้าไปในห้องตัวเอง ...บอกแล้วว่าคืนนี้ชเวซึงฮยอนเลือดเดือดแทบระเหยเป็นไอ...แทบินที่มองๆอยู่ห่างออกไปไม่ไกลเลยต้องรีบเข้ามา เห็นท่าจะไม่ดี เดี๋ยวไอ้บ้านี่ต่อยดองวุกทำไงล่ะ
“...........พี่แทบิน” พอร่างสูงใหญ่ของแทบินมายืนอยู่ตรงหน้าประตู ดองวุกที่ท่าทางเหลี่ยมจัดก็ดูจะแปลกไปในสายตาของซึงฮยอน
“แกรู้จักพี่แทบินได้ยังไง” ซึงฮยอนถามอย่างหงุดหงิด แถมมือก็ไม่ยอมปล่อยเสื้อของอีกฝ่ายเลยซักนิด
“เรื่องของฉัน นายมาเกี่ยวอะไรด้วย”
“จะไม่เกี่ยวได้ไง... ” ซึงฮยอนแทบจะกัดหูดองวุกอยู่แล้ว...
“ดองวุก เราต้องคุยกันนะ” แทบินรีบตัดบทซะก่อน ตอนนี้เค้าร้อนใจเรื่องดองวุกมากกว่าเรื่องที่ไอ้หมาบ้านี่มันมีปัญหาอะไรกับดองวุกอยู่
“ไม่ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว พี่มีคนอื่น ฉันก็มีได้เหมือนกันดีกว่าพี่ร้อยเท่าด้วย กลับไปหาสาวผมบรอนด์ของพี่เลยไป จะตามกลับมาทำไม”
“คนใหม่...นายจะบ้ารึไง พี่มีใครที่ไหน แล้วไอ้หน้าไหนที่มันจะรักนายได้เท่าพี่ห๊ะ” แทบินหน้าดุกว่าเดิมแปดสิบห้าเท่าเมื่อได้ยินคำว่าคนใหม่ของดองวุก...
“นี่ไง ถึงเค้าจะเด็กกว่า แต่ก็น่ารักกว่าพี่เป็นไหนๆ” คนที่กระชากคอเสื้อของคนพูดอยู่อย่างซึงฮยอน แทบจะหมดแรงกำผ้าเนื้อดีในมือ... แถมด้วยระยะแค่นี้ ร่างสูงของซึงฮยอนก็ถูกปีศาจที่ร้ายกาจกว่าเค้าดึงเข้าไปจูบ....O.0
ทั้งห้องเงียบสนิทไปหลายวินาที.... ดูเหมือนคนที่ตกใจที่สุดจะไม่ใช่แทบิน หรือดองวุก....แต่เป็นคนที่ช็อกตาค้างไปแล้วอย่างซึงฮยอน....กับอีกคนที่เพิ่งจะตื่นนอนเพราะเสียงเอะอะของคนที่โต้เถียงกันอย่างจียง
“.......พี่ซึงฮยอน!!!!....”
“..............0.0” ซึฮยอนเหมือนถูกกระชากวิญญาณหลุด คืนนี้มันคืนอะไรของกูวะเนี่ยยยย
ตรงหน้าคือพี่แทบินที่ทำท่าเหมือนจะต่อยเค้าได้ทุกวินาที ขวามือเป็นไอ้มารร้ายดองวุกที่มาขโมยจูบของเค้า...แล้วก็ตรงโน้น...คนตัวเล็กที่ทำหน้ากำลังจะร้องไห้...พระเจ้า สาบานทีว่านี่จัดให้ผมคนเดียวหมดเลย...
“ดองวุก..มานี่เลย เราต้องคุยกัน” มือใหญ่ของแทบินกระชากข้อมือของคนรักอย่างโมโห
“ไม่ ปล่อยเลยนะ”
“อย่ามาดื้อกับพี่นะ” ดูเหมือนว่าแทบินจะโกรธขึ้นมาอย่างที่สุดแล้ว ลากดองวุกเข้าห้องไปก่อนจะปิดประตูเสียงดัง
.............
.............
ห้องนั่งเล่นสุดกว้างขวางของคอนโดดองวุก เงียบสนิทมาหลายนาที มีเสียงตึงตังจากห้องนอนพี่ดองวุกที่อยู่สุดทางเดินแทรกความเงียบมาบ้างเป็นระยะ ๆ
“.........” ซึงฮยอนยังยืนค้างอยู่ที่เดิม...บางทีตอนนี้ร่างสูงนั่นกำลังตัดสินใจให้ตัวเองอยู่ว่าตอนนี้รู้สึกยังไง
จียงน้ำตาไหลออกมาอีกระรอก ร่างผอมเพรียวเดินเข้าไปใกล้คนที่ดูจะสับสนจนสังเกตได้จากแววตา
“พี่ซึงฮยอน....” มือเล็กจับที่มือเย็นเฉียบของอีกคน
“.....!!!” ซึงฮยอนหลุดจากพวังของตัวเอง หันมามองหน้าคนตัวเล็ก ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง มันทำให้จียงร้องไห้หนักเข้าไปอีก
“ไม่เป็นไรนะฮะ” มือเล็กๆกำมือของซึงฮยอนแน่น....กลัวว่าไอ้ปีศาจใจน้อยนี่จะโมโหวิ่งหนีไปอีก
“....พี่จะเป็นอะไรได้ คนอย่างพี่ใครจะสนใจ”
ดูดิแต่ล่ะคน พี่แทบินก็ไม่บอกซักคำว่านั่นน่ะแฟนพี่ แถมไอ้บ้าแฟนพี่แทบินที่ตอนแรกทำท่าจะฉกตัวเล็กของเค้าตลอด 24 ชั่วโมง เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วดันมาจูบเค้าซะอย่างงั้น แล้วก็ตัวเล็กตรงหน้าที่ทำหน้าเสียใจซะจนหน้าสงสาร เมื่อหลายชั่วโมงก่อนยังไม่ใยดีกันเลยซักนิด...ทุกคนเห็นชเวซึงฮยอนสุดหล่อคนนี้เป็นอะไร...
“พี่ซึงฮยอนอะ..ฮือออๆๆๆๆๆๆ” จียงกอดคนที่เมินหน้าหนีซะแน่น... ก็ดูดิ น่าสงสารอะ พอจียงพอจะปะติดปะต่อเรื่องได้ เจ้าปีศาจนี่ก็โดนทุกคนปั่นหัวซะจนวุ่นแล้วเค้าเองยังไปพูดจาไม่ดีใส่อีก
“.....................” ซึงฮยอนได้แต่ยืนนิ่งให้จียงกอด
“ขอโทษฮะ พี่ดองวุกแกล้งพี่ใช่มั้ย”
“....................” ไม่รู้ไม่ชี้ ปกป้องกันดีนักนี่....
“พี่ซึงฮยอน ...ด่าเค้าก็ได้นะ ขอโทษฮะที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
“พี่มันคนมาทีหลังไม่ต้องสนใจหรอก...เป็นคนอื่นของจียงไปแล้วมั้ง” ไอ้มีคนมาจีบแข่งนี่ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้คนของเราดันไปเห็นว่าคนอื่นดีกว่าเนี่ยดิ...มันเจ็บนะ
“ฮือออ ไม่นะฮะ” มือเล็กๆของจียงจับมือซึงฮยอนแน่น แก้มที่อาบน้ำตาแนบกับแผ่นอกกว้างของซึงฮยอน
“นายไม่เห็นฟังพี่บ้างเลย ฟังคนอื่นมากกว่าแบบนี้พี่ไม่สำคัญเลยใช่มั้ย” เสียงเรียบพูดกับจียง
“ก็พี่ซึงฮยอนไม่ถามเลยนี่ คิดเอาเองคนเดียวเลย”
“พี่ผิดเองล่ะมั้ง....” ก็รุ่นพี่คนดีของจียงเล่นใส่ไฟขนาดนั้น...
“ไม่ผิดฮะ ไม่ผิด ดีกันนะ”ตาเรียวเล็กที่บวมแดงเพราะวันนี้ร้องไห้ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบมองหน้าซึงฮยอนอย่างเว้าวอน
“.........เฮ้อ..หยุดร้องนะครับ พี่เสียใจ น้อยใจ แต่ก็ไม่ได้โกรธจียงนะ พี่รักจียงมากซะจนโกรธไม่ลงไปแล้ว” มือใหญ่เช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ
“ทำไงถึงจะหายเสียใจล่ะฮะ”
“ไม่รู้ ตอนนี้ยังเสียใจอยู่เลย...”
“......พี่ซึงฮยอน” จียงน้ำตาจะร่วงอีกรอบ...ดูดิ รู้แล้วน่าว่าเสียใจ...
“พี่จะไปเอาเรื่องกับสองคนนั้นต่างหาก บังอาจมากตัวเองทะเลาะกันแท้ๆมาเกี่ยวอะไรกับเรา”
“อย่าเลยฮะ เราก็ดีกันแล้วนี่นา”
“ใครบอกว่าเราดีกันแล้วครับ”
“พี่ซึงฮยอน....จียงขอโทษ” ใบหน้าน่ารักเบะร้องไห้ขึ้นมาทันที ดูดิปีศาจบ้ามันใจแข็งกับเค้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ โกรธเค้าขนาดนั้นเลยเหรอ
“นายจะนอนที่นี่รึเปล่า พี่จะกลับแล้วนะ”
“....หายโกรธนะฮะ ดีกันนะ” มือเล็กๆเขย่าแขนซึงฮยอนอย่างร้อนใจ ก็ดูหน้าดิ ดุซะหนาดนั้นโกรธมากสินะ
“กลับถึงห้องเราก่อน เดี๋ยวพี่ก็หายโกรธเอง”
“ใจร้าย ไม่รักกันแล้วเหรอ”
“.......พี่ใจร้าย เอาแต่ใจ ขี้โมโห ไม่มีเหตุผล...ไม่ดีซักอย่างเลยนะอยากให้คนแบบพี่รักอยู่อีกเหรอ”
“ก็รักคนใจร้าย เอาแต่ใจ ขี้โมโห ไม่มีเหตุผล...ไม่ดีซักอย่างนี่ เล่นตัวมากจะไม่ง้อแล้วนะไอ้ปีศาจบ้า”
“ไม่ง้อก็อย่าง้อ...พี่ไม่ได้ดีขนาดนั้น”
“พี่ซึงฮยอนอะ...ขอโทษฮะ ง้ออยู่นี่ไง ดีกันนะฮะ” จียงกอดร่างสูงใหญ่ขี้งอนอย่างเอาใจสุดๆ
“พี่กับหมอนั่นใครหล่อกว่ากัน”
“ใครฮะหมอนั่น”
“ก็รุ่นพี่ของนายไง”
“....หล่อคนละแบบอะ เทียบกันไม่ได้หรอก”
“....พี่ยังบอกว่านายน่ารักที่สุดเลยนะ” เสียงคนที่จียงกอดอยู่ฟังดูจะหงุดหงิดขึ้นมา
“โถ่เอ้ย..งอนเรื่องนี้เหรอฮะ พี่น่ะพระเอกนะ ยังไงก็หล่ออยู่แล้วไม่เห็นต้องเทียบกับใครเลย” จียงยิ้มน่ารักส่งให้ ดูดิปีศาจหน้าเป็นตูดแบบนี้..ยังไงก็หล่อที่สุดสำหรับจียงอยู่แล้ว
“แล้วใครเท่กว่ากัน”
“แล้วตอนนี้ผมกอดใครอยู่ล่ะฮะ ผมเป็นแฟนใคร...ถึงคนอื่นจะหล่อยังไง ผมก็รักปีศาจขี้งอนนี่อยู่แล้วนี่ฮะไม่เห็นต้องเทียบกับใครเลย”
“ถ้าคนอื่นมาจีบนายจะทำไง”
“ก็ถ้าเค้าหล่อมากก็จะคิดดูก่อนฮะ” จียงแกล้งยั่วโมโหไอ้คนขี้งอน ตัวออกโต..ทำมางอนเป็นเด็กๆไปได้
“จียง!! ไม่ต้องมากอดเลย ไม่ดีด้วยแล้ว”
“ล้อเล่นฮะ ใครจะมาหล่อเท่าแฟนผมล่ะ มาหอมแก้มเร็วจะได้กลับบ้านกันนะ”
“......” ยังไม่หายโกรธหรอกนะ แต่จะยอมให้หอมก็ได้...นี่เห็นว่าร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่นานหรอก ชิๆ
edit @ 3 Dec 2010 22:05:17 by DMP